“ઘરમાં વડીલ છે… કે માત્ર એક રૂમ?”

એક સમય હતો, ઘરમાં દાદા-દાદી હોય એટલે ઘરમાં વાર્તાઓ હતી.

અનુભવ હતો. ઠપકો હતો. આશીર્વાદ હતો.

અને ક્યારેક એવી એક વાત પણ હતી જે આખા ઘરની સમસ્યા ઉકેલી નાખતી.

આજે પણ ઘણા ઘરોમાં વડીલો છે…

દીકરો પોતાના કામમાં વ્યસ્ત.

વહુ ઘર અને નોકરીની જવાબદારીમાં વ્યસ્ત.

પૌત્ર-પૌત્રી મોબાઇલ અને પોતાની દુનિયામાં વ્યસ્ત.

અને વડીલ?

ક્યારેક બારી પાસે બેસીને રાહ જોતા હોય છે… કોઈ બે મિનિટ વાત કરે તેની.

આજનો પરિવાર પહેલાં કરતાં વધુ સુવિધાસભર છે.

ઘરમાં ટીવી છે, મોબાઇલ છે, ઇન્ટરનેટ છે, AC છે, દવાઓ છે અને જરૂરિયાતની લગભગ દરેક વસ્તુ છે.

પણ એક વસ્તુ ક્યારેક ઓછી પડી જાય છે…

સાથ.

આજે 1 ઓક્ટોબર—આંતરરાષ્ટ્રીય વડીલ વ્યક્તિ દિવસ.

આ દિવસ માત્ર વડીલોને શુભેચ્છા આપવા માટે નથી. કદાચ આ દિવસ આપણને એક સવાલ પૂછવા માટે પણ છે—

વડીલને સમયસર દવા આપવી જરૂરી છે.

તેમની તપાસ કરાવવી જરૂરી છે.

તેમની જરૂરિયાતો પૂરી કરવી જરૂરી છે.

પરંતુ ક્યારેક દવા કરતાં બે મિનિટની વાત પણ વધારે જરૂરી બની જાય છે.

“આજે કેમ છો?”

“જૂના દિવસોમાં આવું બન્યું હતું?”

“તમારે શું ગમે છે?”

આવા સામાન્ય સવાલો વડીલ માટે અસામાન્ય ખુશી બની શકે છે.

આપણે ઘણી વખત વડીલોને સમજાવીએ છીએ કે “તમારે હવે આરામ કરવો.”

પણ કદાચ તેમને માત્ર આરામ નહીં, પરિવારમાં પોતાની જગ્યા હોવાનો અહેસાસ પણ જોઈએ છે.

વડીલ માત્ર ઉંમરનો આંકડો નથી.

તેમની પાછળ આખા પરિવાર જેટલો અનુભવ હોય છે.

તેમની પાસે આપણા બાળપણની એવી યાદો હોય છે જે દુનિયાની કોઈ Google Searchમાં મળવાની નથી.

ક્યારેક તેમની વાત લાંબી લાગશે.

ક્યારેક એ જ વાત ફરીથી સાંભળવી પડશે.

ક્યારેક તેમની વિચારવાની રીત જૂની લાગશે.

પણ યાદ રાખવું જોઈએ કે જ્યારે આપણે નાના હતા ત્યારે આપણી એક જ વાત તેઓએ કેટલીય વખત સાંભળી હતી.

સમયનું ચક્ર એવું જ છે.

આજે તેઓ આપણો હાથ પકડીને ચાલ્યા હતા.

કાલે કદાચ તેમને આપણો હાથ પકડવાની જરૂર પડશે.